: زنده یاد محمد محمدعلی، نویسنده، پژوهشگر و مدرس داستان نویسی، دربارهٔ این مجموعه داستان گفت مجموعه داستان بوی برگ شمعدانی نوشتهٔ مجید سجادی تهرانی با نثری پاکیزه و روشن همراه شده است؛ با ذهنی پرجهش و خلاق، بینِ عین و ذهن و چه بسا سیالیتی بین خواب و بیداری.نفس بلند تهرانی در داستان سرایی و قصه گویی راه به سوی رمان نویسی می برد. کما اینکه در همین نخستین تجربه ها ردّ پای داستان های به هم پیوسته را می توان دنبال کرد.ستایش زندگی به رغم دشواری های جسمی و روحی و انزجار از مرگ تا حد قابل لمس کردن و پذیرش آن از سوی شخصیت های داستانی، یکی از مضامین اصلی مجموعه است.
****** برگرفته از سخنرانی دکتر فرزان سجودی، زبان شناس و نشانه شناس، در نشست رونمایی کتاب نثر مجید نثری بسیار روان، پخته و از همه مهم تر صمیمی است. گاه پیش می آید که نویسنده ای دچار نوعی تبختر یا نگاه از بالا یا عرض اندام با زبان می شود، ولی در مجید شما یک نثر بسیار صمیمی، راحت و روان را می بینید، یعنی کتاب را وقتی دستتان می گیرید، گویی دارید با کسی در یک محفل خیلی دوستانه حرف می زنید؛ راحت کتاب را می خوانید و در واقع از کشمکش ها و پیچ و خم ها و غیره اش لذت می برید. خُب، بخشی اش هم ناشی از تسلط به زبان فارسی است، یعنی یک نویسنده فقط خیال خوبی نباید داشته باشد، باید دامنهٔ واژگان گسترده ای داشته باشد، باید بتواند خوب بنویسد و آن دامنهٔ واژگان گسترده را بجا و به موقع به کار بگیرد؛ این خیلی مهم است، و باید بسته به سبک داستانی که انتخاب می کند، نوع فضایی که در آن قرار دارد، از زبان بهره بگیرد و به نظرم مجید این کار را کرده است.اصولاً شاید آدمی اولین تصویری که از هستی اش، هویتش یا هر چیزی که وجود دارد، در دو سه نسبت قرار می گیرد. یکی نسبتش با آدم های دیگر است که کل مسائل اجتماعی، روابط قدرت، گفتمان های مختلف، گفتمان های جنسیتی که در مناسبت بین آدم ها به وجود می آید، و این نسبت آدم با آدم های دیگر در خلأ اتفاق نمی افتد، در مکان و در زمان اتفاق می افتد.