Buz tutmuş ırmağın iki yakası ladin ağaçlarıyla kaplıydı. Dalların üzerindeki kar örtüsü esen rüzgârın etkisiyle sıyrılırken, gitgide azalan gün ışığı altında ağaçlar koyu ve korkunç karaltılar halinde sanki birbirlerinin üzerine eğiliyorlarmış gibi görünüyordu. Cansız, hareketsiz, son derece sakin ve soğuk olan bu yabani ülke üzerine ağır bir sessizlik hâkimdi. Gizliden gizliye acı acı çınlayan bir kahkaha vardı sanki tün acılardan daha korkunç, buz gibi soğuk, bir sfenk gülüşü kadar donuk bir kahkaha!.. Kuzeyin o saf ve dur durak bilmeyen buz gibi vahçetiydi bu.