Ayrılık erken çalmıştı çanlarını, acıların işgaline uğramış benliğinde. Kavuşamamanın yıkımı ve yüreğindeki öfkenin feryadı, her gün, her saat vurmuştu... Artık dayanılmaz bir hal alınca, yarım kalan umutlarla, özlemlerle, sevdalarla yola çıkmıştı. Ne de çok yarım kalıyordu geride kalanlar. Bütün yıkımları ayrılığa adıyordu... Onurun ardında bıraktığı mev-simleri, acılarla, yoklukla yol alan günleri, dostları, hemen hepsini adıyordu bu gidişine. Belirsizliklerin çizdiği yaşama yol alırken, vefa ve sadakati yaşanmamış ömrünün dudaklarına bırakıyordu...