Iris Havik kent de harten van haar dorp beter dan hun gezichten. Als hartrevalidatie-fysio in Duinhoef leest ze elke ochtend de gegevens van de mensen die naast haar lopen: hun rust, hun herstel, hun slechte nachten. Ze weet wie er te hard van start gaat en wie er iets verzwijgt.

Op een donderdagochtend in oktober vinden ze Bram Selier dood in de duinen. Zijn horloge heeft alles keurig opgeschreven: de laatste loop, de hartslag die om twaalf over zes stopt. Een nette dood, zeggen ze. Het hele dorp gelooft het.

Iris niet. Het hart in die grafiek klopt niet als dat van Bram.

Heeft iemand met de gegevens geknoeid? Droeg hij die ochtend wel zijn eigen horloge? Ze is de enige in Duinhoef die de vraag kan stellen - en langzaam begint ze te begrijpen wat het haar gaat kosten om hem hardop te stellen.

Sommige harten liegen niet. Mensen wel.